Fietsen

Ik heb eigenlijk altijd graag gefietst. Dat kan ook niet anders, want ik ben opgegroeid aan “den dijk”. Niet zomaar een dijk, maar “den dijk” aan de samenvloeiing van Dijle en Nete in de Rupel. Rumst dus. Voor mij was het dan ook dagelijkse kost, dat fietsen. Ik mocht dan wel niet met de fiets naar school wegens “te gevaarlijk”, ik fietste wel zowat elke avond na school een stukje langs het water, over de dijk. Niet altijd even ver, soms was het maar even tot aan de visput, en daar weer naar beneden. Andere keren fietste ik tot aan Walem-brug, daar naar de overkant, dan de put van Battenbroek rond, en weer langs dezelfde weg terug. De blauwe bruggen waren toen nog een verre toekomstdroom, wij fietsten gewoon het hele eind rond. Een ander rondje was dat naar mijn grootmoeder. Zij woonde in een huis op de grens met Mechelen, maar wel in een straat die uitkwam aan… den dijk! Perfect dus! Hoe dikwijls ik bij haar, samen met wat vriendinnetjes, gestopt ben om een Sprite te drinken, ontelbaar! En vandaar uit ging het dan via de tennisvelden en “de lei” weer naar huis.

Later werden de fietstochten iets langer. Met een vriendin tot in Lier, daar wat drinken, en dan weer terug. Of het gekke idee krijgen om fietsknooppunten te gaan volgen, die toen nog helemaal niet zo goed bewegwijzerd waren als nu, en 4u verloren te rijden. 8u zijn we die dag onderweg geweest, ik zal het nooit vergeten. Zadelpijn bestond gewoon niet, dat fietsen zat er zodanig in, dat het gewoon bij mij hoorde. Toen ik ging werken was dan ook het eerste wat ik kocht met mijn vakantiegeld een nieuwe fiets. Een citybike, mét versnellingen! Apetrots was ik erop! En die fiets en ik, wij hebben best wat afgefietst. Want fietsen langs het water, er is geen betere manier om tot rust te komen.

Maar ja, toen kwam ik iemand tegen, die niet uit het dorp kwam, maar uit het grote Vilvoorde. In no time woonde ik quasi daar, ook omdat dat wat dichter tegen mijn toenmalig werk was, en de fiets… die verhuisde mee. Alleen is het nogal lastig, wonen op de 2de verdieping en de fiets daar in de gang hebben, om dan te gaan fietsen. Daarbovenop is fietsen in Vilvoorde nu ook niet zo geweldig. Ik fietste wel mee op zijn looptrainingen (jeps, ik trouwde een hardloper), maar toch… het was niet wat het vroeger was. Met de tijd kochten wij een huis, en verhuisden naar een dorp wat verderop. Een dorp evenwel zonder rivier. Dat hier ook veldwegen zijn, dat kon mij niet boeien. Water moest ik hebben. En dat water, dat was te ver weg om even te gaan fietsen. En dus stond de fiets te verstoffen. Ik, die altijd zo graag en zoveel gefietst had, fietste niet meer. Het gevolg laat zich raden. Niet alleen ging mijn conditie erop achteruit, ik verdikte ook zienderogen. Nu, dat is niet alleen door het niet meer fietsen natuurlijk, maar de combinatie van allerlei factoren maakte wel dat dat is wat gebeurde. Op de duur was mijn ooit zo geweldige fantastische fiets er zo op achteruit gegaan, dat ermee fietsen niet meer aan de orde was. Helaas, en jammer, maar ik kon hier toch niet fietsen.

En daar was ik zoooo verkeerd in! Maar dat zag ik pas later in. En dat later, dat kwam pas nadat ik de klik maakte om te gaan afvallen, om te gaan bewegen. Want bewegen, dat is ook fietsen. De zoon, die had op een of andere manier toch de fietsmicrobe te pakken gekregen. Hij fietste, vond het leuk, en vertrok af en toe alleen om een paar uurtjes te fietsen. De dochter, dat was wat anders. Ik had haar toen eigenlijk de liefde voor de fiets moeten bijbrengen, maar ja… ik fietste zelf niet meer, was ook gewoon te dik om te fietsen (serieus, fietsen met de buik die ik had, dat is niet meer fietsen!) en dus kwam er van fietsen niets meer. Ik ben dus heel blij dat die klik er kwam. En samen met die klik kreeg ik ook ecocheques op het werk. Echocheques… waarom zou ik die niet investeren in een nieuwe fiets? En goh, hoe toevallig! Hier wat verder accepteren die die ecocheques! Ik dus een fiets gaan kiezen. Dat was moeilijk! Waar moest die fiets voor dienen? Eh… om te fietsen? Ja, maar wat was ik ermee van plan? Oooh… een ritje af en toe, en af en toe een keer naar het werk. Toevallig stonden er een paar fietsen die heel erg in waren bij jonge meisjes. “Maar ik ben ook nog jong”, hoorde ik mijn interne ik roepen. Jaja, tuurlijk… dus fiets besteld, “de witte graag”, betaald, en dan wachten tot hij klaar was. Wat niet al te lang duurde. Fiets gaan halen, ermee naar huis, en onderweg mij afvragen waar die andere versnellingen zaten? Even bellen naar de fietswinkel: “neenee, op de witte fiets zitten die versnellingen niet, wel op de zwarte versie. En ja, je mag nog ruilen”. Ik dus weer terug naar de winkel, witte fiets geruild voor een zwarte (waar zat ik ook met mijn gedachten, ik en wit! Zwart! Dat is het! ) en ik met mijn zwarte fiets weer naar huis.

Waarna het moeilijkste kwam: de stap maken om ook effectief weer te gaan fietsen. Ik weet niet waarom, maar ik zit altijd in mijn hoofd met “wat de mensen wel niet zouden denken”. Ik weet dat ik daarvan af moet, maar dat maakte wel dat het nog even duurde eer ik met mijn nieuwe stalen ros op pad durfde. Uiteindelijk deed ik het wel weer, dat fietsen. En ontdekte ik hier in de buurt dat fietsen langs de velden ook best ontspannend kan zijn. Het is nog altijd second best naast fietsen ‘op den dijk’, maar het is best ook wel ok. Dus, om een lang verhaal toch wat korter te maken: ik fiets weer.

Toen de kids dan gisteren opperden om met de fiets naar de scouts in Mechelen te rijden, was ik mee! Want ja, fietsen is gezond! Alleen…. de zoon, die intussen 17 going on 18 is, kan dat perfect alleen. De dochter (12, bijna 13) niet. Dus ik offerde mezelf op. Deels uit schuldgevoel, omdat ik nooit echt veel met haar gefietst heb, en deels omdat ik ook vond dat ik dat moest kunnen. 2 retourtjes Mechelen, pies of keek, toch? Ik zou dan op het einde van de dag 40 km gefietst hebben, dat was helemaal mooi. Waar ik echter geen rekening mee gehouden had, was het bootcamp van gisteren. Ik riep dan wel overmoedig dat ik nog energie over had om te gaan dansen, de werkelijkheid haalde mij vanochtend toch in: elke spier in mijn benen doet pijn! Idem voor elke spier in mijn buik. Trappen zijn pijnlijk, rechtstaan vanop een stoel ook, en naar het toilet gaan… inderdaad! Ook pijnlijk! Maar beloofd was beloofd, dus ik sprong rond 13u fluks op mijn stalen ros. En reed naar Mechelen, met de dochter, op haar tempo. Terug mocht ik mijn eigen tempo rijden. En heel erg leuk was toen ik in Elewijt de snelheidscontrole passeerde, deze aangaf dat ik 25km/u reed! Joehoe! Ik kan het nog steeds! Enfin, na een anderhalf uurtje recupereren, mocht ik dus weer richting Mechelen. Alleen was wat meer wind dan eerder. Duwen dus. En uiteindelijk toch in Mechelen geraakt. Alwaar ik nog eens terug moest. De zoon, die vertrok gewoon, “tot straks mama”. De dochter, dat was een ander paar mouwen. Want ze had pijn, en de fiets was te klein (waar ze overigens wel gelijk in heeft), en fietsen, dat is niets voor haar. Ik ben dan ook tig keer net niet in haar achterwiel gereden, omdat haar tempo telkenmale terugviel. Maar uiteindelijk geraakten we natuurlijk wel thuis.

En nu ben ik dus moe. Moe van het fietsen, moe van het sporten gisteren, en ik heb spierpijn! “Muskelkater”, mailde iemand daarstraks mij. En dat omschrijft het denk ik perfect. Dus ja.. ik heb mezelf bewezen, ik weet weer dat ik het echt wel kan, maar nu moet ik even mijn spieren laten bekomen. Ze krijgen tijd tot dinsdag, want dan moet ik toch écht weer gaan hardlopen! 🙂

Advertenties

4 gedachten over “Fietsen

  1. Marianne Vanden Eynde

    Wow, Sandra, wat een moed, ik zou dat ‘naar de scouts fietsen’ al eerder combineren met een terrasje in Mechelen, maar dan had je natuurlijk maar de helft van de km gedaan … Goed bezig hoor !

    Like

  2. Anja

    Tot aan de Visput, eerst op mijn blauw, daarna op mijn bordeaux velooke. En dan zo links naast de visput de helling af, en dan dat korte steile hellingske recht naar de vijver van ’t park, zo “zjoef” tussen de bomen… Ik hoop dat ik u ne keer tegenkom met de fiets want naar iedere fietsende medemens die ik ken roep ik spontaan “Komaan Cancellara!” 🙂 Dapper, ik zie het mezelf niet doen zo lang mijn auto de weg naar Mechelen weet.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s