Afvallen, de eerste stap.

Afvallen, gewicht verliezen. Hoe dikwijls had ik het al niet geprobeerd? Hoe dikwijls was ik niet begonnen, om na 2 weken alweer zuchtend te moeten toegeven dat het weer niets werd? En met al dat proberen, met al die pogingen, werd ik niet eens slanker. Integendeel. Ik werd alsmaar dikker. En hoe dikker ik werd, hoe minder ik geneigd was er wat aan te doen. De zetel, een boek, wat muziek. Meer had ik niet meer nodig. Buiten kwam ik quasi alleen als het écht nodig was. Want buiten, daar werd ik weer geconfronteerd met de werkelijkheid; Een werkelijkheid die draait rond slanke mensen, en die dikke mensen buitensluit. Misschien is dat niet zo, maar het voelde voor mij in ieder geval wel zo aan.

Ik had, en heb, wel het geluk dat ik een fijne vriendenkring heb. En fijne collega’s. Want zij hadden het nooit over mijn obees zijn, over dat het eigenlijk zo niet meer kon. Misschien maar goed ook. Want het moment dat ik voelde dat iemand, hoe goedbedoeld ook, er wat van ging zeggen, ging ik in verdedigingsmodus. Het was aangeboren, en ik kon het toch niet… en met die gedachte stak ik dan nog iets in mijn mond. Want uiteraard is het wel waar, dat van dat “elk pondje gaat door het mondje”-gezegde. Alleen… stop het maar eens, dat dwangmatig eten. Die drang naar zoetigheid. Of naar hartigheid. Dat glas wijn of 2 elke avond deed er ook geen goed aan natuurlijk. Plus, door de wijn kreeg ik weer zin in zout, en ging ik weer snaaien in de koelkast. Een soort van cirkeltje waar ik in ronddraaide.

Ik was eigenlijk erg ongelukkig. Neem nu kleren kopen. De enige kleren die mij pasten waren van het model ‘tent’. Er was in mijn maat gewoon niets leuks te vinden, niets in mijn smaak. En dan kunnen mensen wel gaan zwaaien met adressen van boetieks waar ze leuke kleren verkopen in grote maten… feit is dat ik daar alleen maar ongelukkiger van werd. Het was niet mijn stijl, ik zag mezelf helemaal anders, in andere kleren, dan dat wat die winkels in mijn maat verkochten. Ik heb dus gaandeweg een aversie gekregen van ‘shoppen’. Ik doe dat niet graag, want ik vind toch nooit wat. En ging ik eens shoppen met iemand erbij, een vriendin, een schoonzus, dan draaide het op de duur altijd uit op ik die in een boetiek voor gewone maten wat verweesd stond rond te kijken naar hoe mijn gezelschap jurkjes en ander leuks bekeek. Het voelde als een olifant in een porseleinkast. Want wat deed ik daar, in dergelijke boetiek? Ik kon zelfs in de grootste maat niet in, en dus kwam ik van zo’n namiddagje shoppen weer ongelukkig thuis.

Gelukkig kwam de ommekeer wel, enkele jaren terug. Ik zou met mijn beste vriend naar Rock Werchter gaan. Een beste vriend die megasportief is, die elke dag sport. Hij zag het wel zitten om 4 dagen met mij op een wei door te brengen. Wij dus naar Werchter, parkeren op de parking helemaal achter de camping en dan 3 km te voet richting de wei. En daar, 500 meter nadat we van de parking af waren, kreeg ik mijn reality call. Want na 500 meter kon ik al niet meer. Mijn benen wilden niet meer, en had er een bank gestaan, ik was uitgeput gaan zitten. Amper 40 jaar, en de conditie van een bejaarde! Zo erg! Maar het moest, want anders zou ik niet op de wei geraken, dus op de duur geraakte ik er wel. En ik merkte, dat na die 4 dagen telkens opnieuw dat stuk te stappen, de conditie er toch weer op vooruit ging. Ik merkte ook dat, ondanks de junkfood en de nodige pintjes, ik 2 kilo kwijt was. 2 kilo. OK, het was maar een fractie van het gewicht wat ik kwijt moest, maar ondanks dat, gaf het mij wel moed. Ik moest dringend wat gaan doen, anders werd ik zo’n freak als in die televisieshows.

Ik moest iets doen, maar ik wist niet goed wat. Ten einde raad nam ik contact op met een Herbalife-verdeler in de buurt, want met zo’n shakes kon je blijkbaar afvallen en toch ook normaal blijven eten. Ik zei hem vooraf dat ik enkel voor de producten kwam, dat ik geen interesse had in zelf verdeler worden, en dat hij mij dat dus niet moest proberen aanpraten. We hadden een deal. Ik kocht shakes bij hem, en maaltijdrepen. ’s Morgens dronk ik mijn shake, met een banaan of een appel erin, en soyamelk. En ’s middags knabbelde ik op mijn maaltijdreep en at er nog een slaatje achter. ’s Avonds kon ik dan gewoon met het gezin mee eten, dus het was win-win. En ja, ik won. Of beter, ik verloor. 6 kilo ongeveer. Alleen kreeg ik op de duur zoveel zin in een boterham, zoveel zin om op iets te bijten… want zo’n shake is allemaal goed en wel, maar ik heb dus ook wel tanden voor iets! En dat die verdeler het toch ook niet kon laten om toch te proberen via mij producten aan anderen te verkopen (of ik misschien bij mijn HR-directeur kon navragen of hij ’s middags voor geïnteresseerde collega’s shakes mocht komen maken? En dan konden die collega’s bij mij binnenspringen en via mij hun shake bestellen, en zo moest ik op de duur niet betalen voor mijn shakes.) Serieus, het stak mij na een maand of 4 zo tegen, dat ik ermee stopte. Ik had er mijn buik van vol, van de shakes en van het gepush om zelf die dingen te gaan verkopen.

Dus ja… 4 maanden later, 6 kilo lichter. Het was niet megaveel, maar het was toch al een start. Maar wat nu? Want 6 kilo was nog steeds niet genoeg. Ik had nog altijd ‘morbide obesitas’. En ja, dat klinkt luguber. En uiteindelijk is het dat ook.

Het moet ongeveer op dat moment geweest zijn dat ik een advertentie van Weight Watchers zag. Nu, die Weight Watchers… ik geloofde het eigenlijk zo niet. Ik had ooit gelezen over dat punten tellen, en dat je gerust een Twix of een Mars mocht eten, maar dat dat dan in de plaats kwam van een gezonde maaltijd. Want ja, veel punten. Ik twijfelde heel erg lang, vroeg collega’s om raad. Collega’s die ooit al geweight watchered hadden. Ja, het werkte, maar ik moest het dan wel strikt doen. Strikt punten tellen, afwegen… anders zou het niet gaan werken.
Twijfel, twijfel… nog eens naar de site gaan kijken… nog meer twijfelen. Zou ik, zou ik niet? Ik las de blogs van enkele dames, dames die blijkbaar al succesvol afgevallen waren. Er stonden ook succesverhalen, maar ja… dat zouden wel de spreekwoordelijke uitzonderingen zijn, die zoveel afvielen.
Zou ik… zou ik niet? Het maalde even door in mijn hoofd, ik bleef met het idee spelen. En toch duurde het nog even voor ik alsnog de stap zetten. Een promotie op de site voor het online-gebeuren trok mij over de streep.

Ik zette de stap, of beter de klik, en betaalde voor 3 maanden Weight Watchers Online. Lukte het niet, dan kon ik mij na die tijd altijd terug uitschrijven. En wie niet waagt, niet wint zeker?
Deze stap was gezet… een stap die, zo zou later blijken, een heel belangrijke stap zou zijn…

Advertenties

7 gedachten over “Afvallen, de eerste stap.

  1. Marianne

    Wat mooi verwoord allemaal, Sandra, je geeft blijk van heel veel zelfkennis en ik kijk elke keer weer uit naar je nieuwe bloghoofdstuk !

    Like

  2. Anja

    Fucking shit… hell and devil 🙂 R.E.S.P.E.C.T !!!!!!!!!!!!

    Ik zit hier echt waar, met de tranen in de ogen en een beetje shaky. Petje af, hoedje af en als ik nog iets anders op mijn kop had mocht dat er ook nu ook definitief af! Sandra, enig idee hoeveel dit stukje zou kunnen betekenen voor alle vrouwen (en dat zijn er hééééééééééél veel) die ooit al hetzelfde gevoeld hebben, sommigen 1 minuutje, andere hun hele leven lang.

    Gij zij, werkelijk waar, mijn nominatie voor de vrouw van het jaar in de Pop Poll… Hierom! My god (ja, ik schrijf dat woord nooit met een hoofdletter) zo oprecht, zo echt. Als er iemand een Oscar verdient voor “Bravery” dan ben jij dat!

    Kinneke toch, ik ben er waarlijk nie goe van. Ik vergeet nooit mijn vriendin Anke, prachtvrouw, mooi gekleed (maakte ze zelf), 140 kilo droog aan den haak… She was beautiful, écht. En ze heeft zo’n klote-operatie ondergaan. Ik zie Anke niet meer, ik hoor haar niet meer, ze is dan ook zichzelf niet meer. Had zij dit maar ooit kunnen lezen denk ik… Maar er zijn nog veel vrouwen die dit MOETEN lezen!!! MOETEN !!!!

    Bon, ik ben weer eens 6 kilo kwijt door spartaans 4 maanden koolhydraten van ’t menu te schrappen. Voor de zoveelste keer. De eerste keer leverde dat mij 15 kilo in 15 weken op… Nu al lang niet meer. En ik eet geen twixen of snickers… jamais. Maar ik eet vanavond stoofvlees friet, want het was Parijs-Roubaix, en dat is altijd met stoofvlees-friet (ge zijt ne koersfreak of ge zijt het niet). De rest van de week eten wij gruwelijk gezond. Life just isn’t fair. Maar wat wij niet zijn… ik herhaal NIETzijn is de “olifanten in een porseleinwinkel”! Wij zijn zeer normale dieren in een zeer wrede jungle. En we zijn niet alleen, we zijn met velen, wij moeten ons niet laten dicteren wat de maatstaf is…

    Een kleine anekdote, ik moest een nieuwe jeans… dus met mijnheer echtgenootmans naar Maasmechelen Village (gruwelplek… just de efteling maar dan vol mensen met slechte smaak). De grootste maat jeans die ze hadden was 27 (!!!!!!!!!). Mijnheer de echtgenoot heeft toen op zeer kordate wijze gemeld dat aan de verantwoordelijke dat het tijd was om te beseffen dat mensen die maatje 27 hebben aan anorexia lijden en dat zijn winkelbeleid fout was! Hij heeft daar een dikke kus voor gekregen hoor. Ik ben de maandag daarna gaan vragen wie van mijn collega’s in een maatje 27 past, dat was er eentje, zij past in veel minder. Net als wij huilt zij soms bittere tranen, maar dan in de andere richting.

    Ik denk dat we maar eens moeten beginnen, met alle vrouwen tegelijk, om vrouwen niet op hun maat te beoordelen. Als wij vrouwen daar al mee stoppen… wat een verschil zou dat zijn. Het is even idioot dat ik mij superieur voel aan mensen met schoenmaat 38 omdat ik maat 36 heb. Ik heb er schoon genoeg van om te streven naar een maatje 38 of 40. Wat minder zou gezonder zijn, maar het verandert mij niet als mens, ik krijg er plots geen beter karakter door.

    Dit gezegd zijnde, morgen eet ik alleen maar plattekeis maar vanavond is het nog efkes stoofvlees-friet 🙂

    Een oprechte “Merci!” voor dit stuk, zelden iets gelezen dat zo écht is.

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Oei Anja, en dit was nog maar het begin…. Want serieus, al waar ik doorgegaan ben, ik weet niet of ik dat allemaal wel kan en wil vertellen. Er heeft ooit iemand op de parking van de Carrefour “dikke koe” ofzoiets in die aard naar mij geroepen. Aanleiding was het feit dat ze de deur voor mijn zoon had opengehouden, en dat die naar haar zin niet snel genoeg bij diezelfde deur was, dus ze gaf hem een sneer. Waarop ik haar zei dat hij gerust die deur zelf had kunnen opendoen. Zij vond het een kwestie van elementaire beleefdheid en opvoeding. Onder diezelfde opvoeding staat blijkbaar ook het uitschelden van zware mensen… Mijn maag keert nog steeds als,ik daaraan terugdenk, serieus.

      Like

  3. Veronique

    Ik denk dat je de juiste beslissing hebt genomen. En ik denk al zeker de gezondste manier om af te vallen. Ook naar volhouden toe. Want geef toe als je iets niet mag eten heb je er vooral dan net zin in. Met ww kan je je iets permiteren, mits je je gezond verstand gebruikt.

    Like

  4. Yasmine

    Ja die herba-life… Een kennis van me is daar heel wat mee afgevallen. Na een tijdje begon ik er info over op te zoeken maar langs de ene kant de prijs en langs de andere kant lijken die shakes zo niets voor mij! Intussen ben ik zo blij dat het met WW ook lukt en op een veel smakelijkere manier. We kunnen tenminste kiezen wat we eten 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s