Hardlopen, wat nu?

Pfff, gewicht verliezen, wat was dat moeilijk. Bijkomen was veel en veel makkelijker! Ik teerde al enkele maanden op die 6 kg die ik ‘al’ kwijtgespeeld was. 6kg op de 40 die ik kwijt zou moeten. Op zijn minst. Al mijn hoop was op dat lopen gevestigd, maar eigenlijk was dat niet de goede motivatie om te leren lopen. Net zoals met afvallen moet voor het lopen ook alles goed zitten in het koppeke, moet die beruchte “klik” er zijn.

Ik zat bijgevolg in een dip. Een megadip. Ik zou nooit slank worden, ik zou nooit kunnen hardlopen, en sowieso, dat hardlopen met overgewicht, dat is toch ook niet gezond, en ik zou nooit in leuke kleren passen..
Misschien moest ik toch maar een operatie overwegen? Zovelen hadden dat al gedaan, en die zovelen waren nu toch ook slank?
Zelfmedelijden ten top dus. Daar was ik dan ook best goed in, in het mezelf beklagen, in het mezelf nog wat dieper de put induwen.

Ik had wel netjes mijn coach verwittigd dat lopen er voorlopig niet meer inzat. Dat ik moest rusten en zalf moest smeren. Na een paar weken vond zij het wel welletjes, en stuurde ze mij een mailtje. Een mailtje met de vraag om af te spreken, ze had een alternatief programma bedacht.
Ik was toch wel nieuwsgierig, dus op een middag toog ik richting 3 Fonteinen. Flink doorstappen als opwarming, trapjes op en af rond het sportveld – ik was al moe van 3 keer 3 trapjes op en af te stappen – op de tenen stappen, op de hielen stappen. Eens goed opgewarmd, kwam de verrassing uit de auto. Een halve bal op een schijf. Huh? Ik had zo’n ding al weleens in de fitness gezien, maar er waren maar weinig mensen die er gebruik van maakten. Ik had geen idee wat het ding was, noch wat er allemaal mee kon.

Bosu-bal bleek hebosut ding te heten. En die Bosu… wow, daar waren sportieve, niet-spierbelastende mogelijkheden mee die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Al was ik er na die eerste keer ook van overtuigd dat het mij nooit zou lukken om mijn evenwicht erop te houden. Een onstabiele halve bal, ga er maar eens opstaan! Het was ook serieus vermoeiend, regelmatig liet mijn coach mij reeksen doen die mij serieus naar adem lieten happen.
In ieder geval: op de duur kon ik er squats op, lichte jumping jacks, lopen, buikspieren… de mogelijkheden waren eigenlijk eindeloos! En ik vond het ook heel leuk, om eerlijk te zijn. Ik voelde toch dat ik progressie maakte, dat ik iets steviger qua spieren werd. En die broek, zat die nu ook al niet wat losser?

De oefeningen op de Bosu werden gecombineerd met allerlei andere oefeningen: de beruchte plank bleef er natuurlijk inzitten, zowel op als naast de Bosu, maar ook de andere armspieren werden getraind, door middel van elastieken. Soms tot mijn armspieren ervan gingen branden. Was ik op die momenten alleen geweest, dan zou ik gestopt zijn. Nu niet. Nu was er de coach die mij bleef aanmoedigen om door te gaan, dat ik er bijna was, dat ik even moest doorzetten.
En dat deed ik ook. Elke week een half uurtje met haar, en 2 keer per week ging ik ook alleen oefeningen doen in het bos. Stiekem, ’s middags, op een afgelegen voetbalveld waar vooral geen volk kwam. Trapjes op en af stappen, evenwichtsoefeingen, opdrukken, bergop stappen… bewegen dus. Heel veel bewegen.

Ik verraste mezelf. Want begon ik dat bewegen nu toch leuk te vinden?

Advertenties

2 gedachten over “Hardlopen, wat nu?

  1. Sandra Berichtauteur

    Doen Patrick, en ook tips vragen over hoe het te gebruiken. Bij mij heeft het wonderen verricht. Ik doe het nu de laatste tijd te weinig, maar ik probeer er toch weer terug tijd voor te maken, voor die core stability, want voor mij werkt het écht.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s