Hardlopen, de pijn

Na mijn toch wel desastreuze eerste sessie met coach, maakte ik toch een afspraak voor een nieuwe sessie. Een sessie waarin alweer moest gelopen worden.

Lopen… ik snapte het niet zo goed. OK, ik had nu wel de stap gezet en ik wou het wel leren, maar ik vond er eerlijk gezegd geen zak aan. En ik denk dat dat nog een understatement is. Het was elke keer angstig afwachten tot de coach “en nu gaan we een stukje lopen” zei. Mijn spieren, mijn gestel, mijn gewicht, mijn adem… ik was er gewoon niet klaar voor. Waarom ik het eigenlijk toch wel zo graag wou, geen idee.
Mij leek het alsof op een gegeven moment iedereen liep, behalve ik.

Het hielp ook niet dat, toen we op weekend waren met een groepje vrienden, iemand tegen mij zei dat ik een beetje “la mama” was van de groep. Het was ongetwijfeld niet slecht bedoelt, maar het kwam bij mij heel hard binnen. “La mama”. Hmpf. Ik was begot de op 1 na jongste van de groep. Maar ik was de enige die niet liep, en ik was bijgevolg ook de enige die aan kant stond terwijl de anderen wel een stukje gingen lopen. Ik hoorde er gewoon niet bij. Ik was te zwaar, totaal niet sportief, en ik hield de portefeuilles bij terwijl de rest sportieve prestaties neerzette. Achteraf kwamen er dan verhalen, en ook daar kon ik niet aan deelnemen. Neen, want ik liep niet. Zie daar mijn motivatie.

Dus ja, leren lopen. Maar het deed zeer, ik kon het niet, het lukte mij niet. En die watten in mijn benen, waar kwamen die eigenlijk vandaan? De andere oefeningen gingen erin als zoete koek. OK, van die squats kon in de dag erna amper nog de trap af – op was trouwens ook afzien, en die buikspieroefeningen herinnerde ik mij de dagen erna vooral heel goed als ik moest lachen. Maar ik deed, en doe ze nog steeds, wel graag.
Maar dat lopen. Nee, ik was er niet voor in de wieg gelegd. En die pijn… na 30 meter voelde ik het in mijn scheenbenen. Ding ding! De alarmbellen gingen al af bij de coach. Pijn in de scheenbenen, dat was niet goed. Helemaal niet goed. Dus weer over naar stappen (ik blij) en de andere oefeningen.

Die pijn in de scheenbenen, die had ik eigenlijk nog al eens gehad. Gewoon bij het snel stappen. Gezien ik toch wel van het type “couch potato” was, stapte ik ook niet zoveel. Moest ik het dan toch eens doen, om bijvoorbeeld een collega bij te benen, dan gingen mijn scheenbenen branden. Een brandend gevoel dat evenwel overging nadat ik even gepauzeerd had. Dus ja, ik herkende het wel, maar ik dacht toch ook dat het wel zou overgaan. Zomaar, vanzelf, met wat training.

Training, dat was vast het codewoord! Met 1 uurtje per week sporten ging ik er niet geraken, dus raapte ik al mijn moed samen en trok op een vrijdagmiddag alleen naar het bos. Beredeneerd. Want het was vrijdagmiddag, er waren dan vast niet teveel mensen, en dus zouden er ook niet teveel mensen mij kunnen zien sukkelen.
Het plan was simpel: ik zou hetzelfde toertje doen als met de coach, tussendoor wat oefeningen doen, en dan zou je eens wat zien: ik zou ook een beetje lopen. Zo gezegd… zo niet gedaan.
Het stappen ging vlot, die paar squats en lunges die ik durfde doen terwijl er niemand in de buurt was ook, maar het lopen… het duurde niet lang, of ik zat jankend van de pijn aan de kant. Tranen, pijn, en niet meer kunnen stappen. Zo diep had ik nog nooit gezeten. Verschrikkelijk!

Thuisgekomen maakte ik een afspraak bij de dokter. Het verdict: scheenbeenvliesontsteking. “Klassieke beginnersfout hé”, aldus de dokter. Naja… ik had mij anders goed voorbereid, ik was rustig aan begonnen, ik ging rustig aan opbouwen, mét goede ondersteuning. Maar blijkbaar was mijn spiergestel zo ver heen, dat zelfs dat niet goed genoeg was.
Zalf smeren en rusten, er zat niets anders op. Daar zat ik dan. Nog maar pas begonnen, en al geblesseerd. Mijn sportieve carrière was al ten einde nog voor ik goed en wel begonnen was. Daarbovenop werd er mij nog even meegegeven “dat nog een kilo of 5 op zijn minst afvallen ook wel zou helpen”.

En dan kon ik wel denken van “ja, wrijf het er nog maar eens in”, feit is dat de dokter gewoon gelijk had. Ik had het ook veel te ver laten komen, met dat gewicht. En er moest dringend iets gebeuren. Alleen.. wat?

Advertenties

4 gedachten over “Hardlopen, de pijn

  1. Patrick

    Zo herkenbaar … het doet deugd om eens te lezen dat ook anderen afgezien hebben bij het opstarten … sorry hoor. Helaas … zijn er hier ook zovelen die dan de moed laten zakken en het opgeven. Diegenen echter die de motivatie vinden om toch opnieuw te beginnen en uiteindelijk doorgaan, genieten er nadien driedubbel van … wat zeg ik … zo genieten er zoveel van als van elke kilo die er is afgegaan.
    En eens die eerste 5 km in de benen zitten, begint het pas echt. Ook dit is een punt waar velen zeggen: we zijn er ! Nee, ook dan de motivatie vinden om te blijven lopen en ja … daarna … daarna is het een verslaving 🙂

    Liked by 2 people

  2. Yasmine

    Dat lopen is bij mij toch ook soms een strijd. Jezelf motiveren om naar buiten te gaan na een lange dag en dan nog eens op een sukkeldrafje lopen… Maar ook bij mij is het iets dat ik al zo lang wil kunnen! Een goede conditie krijgen en misschien binnenkort eindelijk eens met die slankere vriendinnen kunnen gaan lopen zonder de traagste te zijn? Ik blijf alleszins volhouden 😉

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Oja, daar droom ik ook van, van samen met anderen te kunnen lopen zonder de traagste te zijn. De realiteit zegt mij echter dat dat nog niet voor vandaag zal zijn. Voor morgen ook niet. Ik loop gemiddeld ongeveer 6,5km/u. Wetende dat de meesten ongeveer 10km/u lopen, of sneller, blijft dat “samen lopen” een utopie.

      Like

      1. Yasmine

        Voor mij is dat ook nog ver weg…. Ik heb eigenlijk geen idee hoe snel ik loop want ik wissel het lopen nog met wandelen af maar ooit zal het wel zover zijn hoop ik 😉 Uiteindelijk lopen die slanke vriendinnen ook niet allemaal zo snel hoor en hoe slanker wij worden hoe sneller we kunnen hé! Ik had onlangs een site doorgekregen waar je kon zien hoeveel sneller je kan lopen als je afvalt. Heel motiverend! 10 km/u is inderdaad een verre droom! Maar we blijven ervoor gaan hé!!

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s