Hardlopen, het begin

Het moet nu ongeveer 2 jaar geleden zijn. 2 jaar geleden dat ik dacht dat ik zo goed bezig was. Ik ging 2 tot 3x/week naar de fitness, zorgde er daar voor dat ik mijn ‘punten’ op weekbasis haalde, en ik viel een kilo of 6 af. Zoooo goed bezig, vond ik van mezelf. En dat zat ik tijdens een etentje ook trots te vertellen tegen een vriendin. Een vriendin, die mij vertelde dat zij, ondanks het feit dat ze helemaal niet sportief is, begonnen was met hardlopen. Hardlopen met een personal coach.
Mijn eerste reactie was er eentje van “wowie, dat moet veel geld gekost hebben”. De tweede reactie was dan weer meer uit nieuwsgierigheid. Want hoe gaat dat dan in zijn werk, met zo’n coach? En hoeveel kon zij nu dan lopen?

Want eerlijk: ik was wel geprikkeld. Dat lopen, dat deden nu al zoveel mensen, en mij was het nog nooit gelukt.  Ik was er ook van overtuigd dat het mij nooit zou lukken, ik was gewoon niet gemaakt uit lopersmateriaal.
Maar het zou blijkbaar ook helpen bij het afvallen, en ik mocht best wel heel veel kilootjes kwijt. Ha! Understatement van het jaar dat! Ik was dan wel ongeveer 6 kilo kwijt, maar ik was nog steeds moddervet. Jeps, inderdaad. Toen zag ik dat zo niet, nu wel. Of hoe percepties toch kunnen veranderen. En gelukkig maar!

De vriendin in kwestie bezorgde mij de gegevens van haar personal coach, en met een klein hartje stuurde ik een mailtje. Ik kreeg al snel een berichtje terug, ze wou met mij persoonlijk kennismaken om te zien of het wel zou klikken.
En eerlijk, ik was nerveus. Heel erg nerveus. Toen ik de eerste keer naar haar toe ging, was ik zo nerveus dat ik praatte en praatte en praatte. Heel mijn verhaal kwam eruit, en zij luisterde.  Waarna zij vertelde wat de mogelijkheden waren. En o ja, niet onbelangrijk, of ik binnen of buiten wou trainen? Oeps… als ik mijn gevoel liet kiezen, dan koos dat voor de veilige beslotenheid van het binnen trainen. Mijn verstand zei echter dat lopen écht wel iets is om buiten te doen, en voor ik het wist had ik gekozen: een buitentraining zou het zijn!

Zo gezegd, zo – inderdaad – ook gedaan. We spraken af op de parking van Tangebeekbos, zodat zij kon testen wat mijn conditie was. Ik was er nogal zeker van: ik had enkele maanden fitness achter de rug, die test zou ik glansrijk doorstaan!
Opwarming, stappen, met armen en benen zwaaien… ja, dat lukte mij perfect. maar toen moest het nog beginnen: “zo, en nu gaan we even lopen”.
Lopen? Lopen? Moest dat nu echt? Nu al?
Oja, het moest. En had ik er trouwens niet zelf voor gekozen? Waar was ik aan begonnen? Goed 20 seconden later was ik al helemaal buiten adem. En ik ben het even kwijt, maar ik denk niet dat ik een volledige minuut gelopen heb. Wat het gevoel daarna was echter, dat vergeet ik nooit meer. Want de minuten daarna voelde ik mij alsof ik overreden was door een truck. Echt waar. Wassen benen, ik kon nog amper staan, en ik had het gevoel alsof iets heel zwaars op mijn borstkas drukte.

Dit was niet goed! Helemaal niet! Waar was nu die formidabele conditie die ik dacht opgebouwd te hebben in de fitness? Die was er gewoon niet! Helemaal niets! En net toen ik dacht dat ik het ergste gehad had, vroeg mijn coach mij om een oefening te doen. Een squat. Door je knieën zakken, maar dan zo dat die knieën niet belast worden. Ik noem het nog altijd de “ga eens over een vuil toilet hangen”-oefening. Werkt perfect met die definitie, het ziet er ook raar uit, en die eerste keer was het ook maar raar. De squat werd gevolgd door lunges. Zowel met het linker- als het rechterbeen. Een been (x2)  dat al gelijk na 2 seconden begon te daveren van de inspanning. Oew yeah, goed bezig, dit voelde ik! Na amper 2 seconden. *zucht*  Jaja, heel goed bezig.
Een plank – opdrukken, buik- en bilspieren opspannen – op een bank, die kon ik ook wel baas. Eentje toch. Twee ook. Vanaf de derde was het al veel minder. Watten in de armen, ook daar! Joengejoenge, waar was ik toch aan begonnen?
Volgende oefening: 1 been op de bank, en mezelf opduwen. Het zag er zooo makkelijk uit toen de coach het voordeed. De realiteit was lichtjes anders. Ik kreeg mezelf amper omhoog geduwd. En of ik dan ook nog even een dipje kon doen? Een watte? Een dipje. Triceps-dip. Op de zitting van een bank mezelf laten zakken, en dan terug opduwen. Dat laten zakken was helemaal geen probleem, maar dat terug opduwen? Wat dacht die coach wel niet? Zag zij dan niet dat mijn armen daar te kort voor waren?

Serieus… die eerste sessie… wat een ramp! Ik kon niets, ik had niets conditie… ik was gewoon zelf een ramp! Hoe had ik het ooit zover kunnen laten komen?
Maar er zat niets anders op: ik was deze uitdaging aangegaan, ik moest ermee door. Al geef ik grif toe dat, had ik toen niet betaald voor die sessies, ik misschien wel gestopt zou zijn…

Advertenties

3 gedachten over “Hardlopen, het begin

  1. Pingback: Core-stability | My thoughts are like butterflies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s