Wachtzalen

Ik had al enige tijd ‘wat’ tandpijn. Niet veel, af en toe een prik. Ik had een paar weken terug al een keer naar de tandarts gebeld, maar die gaf toen niet thuis.

Vorige week, bij weer zo’n pijnscheut door mijn tanden, probeerde ik het weer. En gelukkig was hij er dit keer wel.
Vanochtend mocht ik gaan. Eindelijk! Intussen voelde ik namelijk ook al iets aan de andere kant van mijn gebit. Fantoompijn die doortrekt van mijn andere tand? Geen idee… hopelijk bracht de tandarts dus verlichting!
Dring! Deur open, wachtzaal binnen. En toen wist ik het weer! Die wachtkamer, die stoeltjes!
De angst sloeg me al om het hart.
Want ken je zo van die wachtkamers? Marmer, hout, zwart. Mooi, dat wel. En daar dan zwarte stoeltjes in. En over die stoeltjes, daar wou ik het eens over hebben.
De stoeltjes in deze wachtzaal zijn van die zwarte buisstoeltjes, met een leuning. En een ronde zitting.
Hele lichtje stoeltjes zijn het. Zo licht, dat ik betwijfel of de pootjes van die stoelen veel gewicht kunnen dragen. En die zitting, met die leuning errond, daar past ook al dat gewicht niet in.
Eerlijk? Ik zat er ooit bijna klem in. Ik moest even wachten, en toen de tandarts mij eindelijk binnenriep, en ik dus opstond, bleef dat stoeltje gewoon hangen. Oeps. Genant! Enzo.
De tandarts riep toen nog een keer, dat ik mocht binnenkomen. Echt… het schaamrood stond mij op de wangen, maar gelukkig viel het stoeltje toen van mijn billen af.
De tandarts had er niets van gemerkt, maar toch heb ik sindsdien een tandartswachtzaalstoelcomplex.
Vandaag dus weer. Klamme handen, zweet op mijn voorhoofd, stress! Niet voor de tandarts, wel voor zijn wachtzaalstoeltjes!
Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Want ik ging zitten, en ik had zowaar nog een beetje plaats over! Hoera! En doe er ook maar een hoezee bij! En nog eens hoera, omdat het het einde van de maand is!
Alleen 1 probleem: gezien ik vanaf nu geen stress meer moet hebben voor de stoeltjes, ga ik het wel hebben voor de tandarts zelf. Want die man die prikt telkens met een grote spuit een verdoving in mijn kaak. En dat vind ik het pijnlijkste van het hele tandengedoe. En neen, ik ben er nog niet vanaf. Ik mag een wortelkanaalbehandeling krijgen, dus ik ben vertrokken voor een week of 3. Stress! Klamme handen! Zweet op mijn voorhoofd!
Al is het voordeel van naar de tandarts gaan wél dat zo’n verdoving erg lang werkt, en zolang die werkt, heb ik geen zin om iets in mijn mond te stoppen. Het smaakt dan toch naar niks, en het voelt ook gewoon raar in mijn mond dan.
Dussss.. uiteindelijk toch weer winst! Hoera! En ook weer hoezeeeee!
 I’ve been waiting for a life time
For this moment to come
I’m destined for anything at all

 

Advertenties

3 gedachten over “Wachtzalen

  1. Pingback: Zelfbeeld | My thoughts are like butterflies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s